Hardangervidda

Vandaag op naar Eidfjord, ook wel Øvre Eidfjord op de kaart. Vanaf Turnhout zetten we koers richting Geilo, uitspraak Yei-Lo.

Maarrrrr, eerst rustig wakker worden. Schuifdeurtje open en van het meer genieten vanuit bed. Zo hoort het! Rustig opstaan, koffie en thee zetten, hout hakken om een vuurtje te maken en, jawel, de hengel uit te gooien. Slow living at the max. Het is niet heel erg warm, duurt lang voordat de zon zichtbaar is boven de bergen, maar, er zit vis! En, de vissen lusten brood. Wat jammer is, is dat de vissen net iets groter zijn dan de haak zelf, dus is het meer darten dan vissen. Maar goed, ze krijgen lekker brood te eten en gaan niet dood vandaag.

De schaapjes die er gisteren waren en houtskool uit de firepit aan het kanen waren (zwarte bekkies, gezond?) en ook onze autobanden gretig aflikten zijn er niet meer, en behalve 1 eend, geen wild.

Het is opvallend hoe weinig dieren er te zien zijn. Niet veel vogels of vogelgezang, de oogst tot nu toe 2 herten en 1 eekhoorn. Herstel, naast mij hoor ik: nee, meerdere eekhoorns en veel schapen. En een zeearend. Dat was, ik citeer, een vet ding.

Ook met slow living moet je een keer op pad, zoals gezegd, richting Geilo. Daar aangekomen blijkt het een eersteklas skidorp te zijn. Nu geen zak te doen, maar over een maand ofzo zeker wel. We zoeken, jawel, de bakker en vinden die in een prachtig hotel. Heerlijk hoor.

Dan door, we rijden aan de noordzijde over de Hardangervidda. Een vrijwel ontoegankelijk ruig nationaal park. Het is een groot park, een soort plateau, woest, water, wind, stenen. Maar omdat de zon schijnt ziet het er prachtig uit, warm is het niet.

Onze Cas had als plan om hierover heen te fietsen van West naar Oost. Voor fietsers schijnt er een route te zijn. Halverwege een stop bij hutjes waar de Sami allerlei huiden en artikelen van huiden verkopen. Een ja hoor, de jas van Rudolf het rendier is ineens van ons!

Dan rijden we door naar het einde van de vidda en komen aan bij Vørringsfossen. Een spectaculair stelsel van watervallen met misschien ook nog wel spectaculairder trappen en uitkijkpunten. Niet voor degene met dieptevrees, dus niet samen fotos maken.

We rijden door naar Eidfjord, moeten toch op zoek naar een plek voor de nacht. Via een lange bosweg naar een waterval, maar daar staat niet alleen al iemand, ook is het verschrikkelijk slechte weer aan het einde van het fjord.

Dan maar terug en via een tunnel met rotondes en prachtige lichten die meteen overgaat in een gigantische brug en daarna meteen weer een tunnel met rotondes en prachtige lichten op zoek naar een plek aan de overkant. Een enorm smalle kloteweg, waar mensen kennelijk naast gaan staan, wij niet. Helemaal naar het eind tot aan Tjoflot aan toe. Daar aan het einde was een mooie plek, maar je moet afrekenen met cash in een bakje. We have no cash..

Dus, maar weer terug, sjagrijn neemt dan ineens het stuur over :). Weer terug smalle weg, tunnel-brug-tunnel en dan maar naar de camping aan de andere kant.

Camping stelde niet veel voor. Naast ons waren er nog 2 overnachters. En naast de, ik gok, 20 kampeerplekken, waren er ook 10 hutten (nu dicht). En het sanitair bestond, voor de heren, uit 1 plee, 1 pisbak en 1 douche. Geen muntjes nodig, duh. Maar de douche was er eentje voor Beverwijk. Kwam alleen maar kokend water uit. Niet de keuze warm of koud, nee heet met keuze veel of weinig. Gevaarlijk.

Maar, prachtige plek aan het fjord, geen regen, we mochten vuur maken, want het had toch al maanden geregend. En, een walvis gespot in het fjord. Met, als bonus, ook zelfs noorderlicht. Lekker hoor. Oh ja, een vuurtje zittend op Rudolfs huid met een glas whiskey is echt fijn